Ślub humanistyczny

Na czym to polega

Nie ma jednego scenariusza i to jest cały sens. Celebrant spotyka się z Wami wcześniej, wypytuje o historię: jak się poznaliście, co Was łączy, co było po drodze. Na tej podstawie pisze tekst, który potem wygłasza.

Typowy przebieg wygląda tak: powitanie pary i gości, opowieść o Was, czasem przemowy rodziny lub przyjaciół, przysięgi napisane przez Was samych, wymiana obrączek i zakończenie. Bywają dodatki, na przykład rytuał piasku czy wina, ale to już kwestia gustu.

Największa różnica wobec ślubu w kościele czy w urzędzie: treść jest Wasza. Nikt nie narzuca formuły, można żartować, można wtrącić cytat, można poprosić o dwie minuty ciszy. Z drugiej strony to oznacza, że trzeba się nad tym tekstem realnie usiąść.

Jak to zorganizować

Sześć kroków, w kolejności, w jakiej robi się to najsprawniej.

Formalności, czyli najważniejsza rzecz do zapamiętania

Ślub humanistyczny nie ma w Polsce mocy prawnej. Celebrant nie jest urzędnikiem ani duchownym, a podpisany podczas ceremonii dokument to pamiątka, nie akt małżeństwa.

Żeby być małżeństwem w świetle prawa, trzeba wziąć ślub cywilny w urzędzie stanu cywilnego albo ślub konkordatowy w kościele. Większość par robi to tak: krótka wizyta w USC w tygodniu, we dwoje ze świadkami, a w sobotę pełna ceremonia humanistyczna z gośćmi.

To rozwiązanie ma jeszcze jedną zaletę, o której się nie mówi. Skoro papiery są już załatwione, sobotnia ceremonia nie musi trzymać się żadnego harmonogramu urzędowego i można ją zrobić dokładnie o takiej godzinie, o jakiej chcecie, na przykład na godzinę przed zachodem słońca.

Dla kogo to ma sens, a dla kogo nie

Ma sens, jeżeli zależy Wam na tym, żeby ceremonia była osobista, jeżeli któreś z Was nie jest wierzące albo jesteście różnych wyznań, albo jeżeli chcecie mieć ślub w konkretnym miejscu, którego żaden urząd ani parafia nie obsłuży.

Nie ma sensu, jeżeli szukacie oszczędności, bo dochodzi Wam koszt zamiast go ubywać. Nie ma też sensu, jeżeli rodzina jest mocno przywiązana do ślubu kościelnego, a Wam nie zależy aż tak, żeby to przeprowadzić. To bywa źródłem konfliktu, który psuje więcej niż daje.

Warto też wiedzieć, że dla części gości starszego pokolenia taka forma bywa nowością i pomaga krótkie zdanie w zaproszeniu wyjaśniające, czego się spodziewać.

Jak to wygląda od strony filmu

Z naszej perspektywy ceremonia humanistyczna jest wdzięczna: dużo naturalnego światła, brak ograniczeń co do miejsca, z którego wolno pracować, i przysięgi napisane własnymi słowami, które na filmie brzmią dużo mocniej niż formuła.

Trudność jest jedna i zawsze ta sama: dźwięk na otwartej przestrzeni. Wiatr, szum drzew i brak ścian odbijających głos sprawiają, że bez mikrofonów przypiętych do celebranta i pana młodego nagranie przysięgi bywa nie do uratowania.

Szczegółowo rozpisaliśmy to w osobnym tekście o filmowaniu ślubu humanistycznego w plenerze. Zakres pakietów opisuje cennik kamerzysty na wesele, a sposób pracy strona o filmie ślubnym.

Przeczytaj też

Teksty, które przydają się przy planowaniu ceremonii poza kościołem.

• Filmowanie ślubu humanistycznego w plenerze. Dźwięk, światło i plan B na pogodę okiem kamerzysty.
• Ślub bez wesela i wesele kameralne. Kiedy skromna forma ma sens i jak ją zaplanować.
• Plenery ślubne w Trójmieście. Miejsca, w których taka ceremonia dobrze wygląda.
• Ślub konkordatowy. Różnica wobec cywilnego i kościelnego oraz zaświadczenie z USC.
• Ślub jednostronny. Gdy jedno z Was nie jest ochrzczone albo należy do innego wyznania.